Niezwykłe Saluki- część 2

Dzisiejszy post będzie kontynuacją poprzedniego i opowiemy w nim o dalszych zaletach i wadach niezwykłych psów Saluki.

Saluki, jak żadne inne psy, potrafią dbać o stada wielbłądów. Doskonale wiedzą, które zwierzęta należą do stada ich właściciela. Saluki strzegą ich, pilnują, żeby się nie zgubiły, a jeśli już to się stanie to potrafią samotnie wyruszyć na poszukiwanie zaginionej sztuki. Hamad powiedział, że Beduin nigdy nie liczy swoich wielbłądów. Wieczorem ocenia stan stada na oko. Wie natomiast, czy brakuje któregoś z psów czy nie. Jeśli tak, oznacza to, że Saluka szuka zaginionej sztuki i prędzej czy później ją przyprowadzi. Wydawało nam się to niewiarygodne, ale taka jest prawda, i w ten sposób między innymi objawia się ponadprzeciętna inteligencja tych psów. Jest to jeden z  powodów, dla których są one tak cenione przez Beduinów. Są też bardzo sprytne, a Beduini mówią, że mają umysł wilka.

Dodatkowo jeszcze Saluki stanowią  niezbędne towarzystwo dla samotnego człowieka na pustyni. Można z nimi porozmawiać czy pobawić się. Dzięki nim Beduini nie czują się osamotnieni. Są również wyjątkowe pod innym względem. Nigdy nie ruszą popsutego jedzenia ani brudnej wody. Nie wypiją nawet takiej, w której człowiek wcześniej umoczył dłoń.

Saluki to są typowe psy pustynne. Potrzebują dużej przestrzeni i wzmożonego wysiłku fizycznego. W zamknięciu lub w ograniczonej wolności stają się nerwowe i wpadają w depresję. Zwierząt tych nie powinno się trzymać w miastach ani tym bardziej w blokach. Od wieków używano ich do polowań i tak jest również dzisiaj. Saluki są trenowane w taki sposób, aby potrafiły polować z sokołami. Ich wyjątkowa inteligencja i niezależność pozwalają im polować samodzielnie, bez dodatkowego nadzoru człowieka. Polowania organizowane są najczęściej pomiędzy październikiem i marcem, kiedy jest najbardziej sprzyjająca pogoda. Mają miejsce na Pustyni Rub Al- Khalee, gdzie są idealne warunki.  Młode saluki rozpoczynają treningi z małymi gryzoniami,  podskoczkami egipskimi, a dopiero później polują na króliki, lisy, kojoty czy gazele. Z sokołami stanowią wspaniały tandem, i mało jaka zwierzyna zdoła im uciec.

Oprócz tych walorów saluki są jeszcze bardzo ładnymi psami, o wielkiej gracji. Są bardzo czystymi psami, a w przeciwieństwie do innych ras hodowlanych, ta nie ma pod skórą tkanki tłuszczowej i dzięki temu nie wydzielają nieprzyjemnego zapachu, jaki towarzyszy innym rasom.   Istnieją dwa gatunki tej rasy. Jedna krótkowłosa, gładka, a druga z troszkę dłuższą sierścią, zwłaszcza na ogonach.  Ich kolory różnią się od białego poprzez piaskowy i czerwony do czarnego. Istnieją także łaciate osobniki. W arabskich wierszach są opisywane jako psy o głowach w kształcie węża, szyjach kaczora, ogonach szczura i łapach kota. Mają bardzo silne kości, jak u koni wyścigowych, są bardzo eleganckie w ruchach i niezwykle wytrzymale. Co roku w Arabii odbywa się konkurs piękności. Jury bierze pod uwagę jednak nie tylko ich urodę. Czynnikami decydującymi są przede wszystkim zdrowie, zachowanie, kształt, zwinność oraz to czy słuchają swojego właściciela. Jeśli pies ma problem ze słuchaniem, wtedy okazuje się, że jego pan nie jest właścicielem tylko treserem, a to jest znaczna różnica. Saluki rozumie się ze swoim właścicielem w lot, podobnie jak z drugim człowiekiem, wystarczy spojrzenie, wyraz twarzy i już wszystko wiadomo. Na konkursie piękności sędziowie oceniają też zwinność psa, oraz to jak radzi sobie z poleceniami.

1

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s